Αναζητώντας τη Ντάμα καρρό

Η ΝΤΑΜΑ ΚΑΡΡΟ

"Νέος ακόμη, σχεδόν παιδί, δόθηκα μ’ ανοιχτές αγκάλες στην αγνότητα. Δεν ήταν παρά ένα φτεροκόπημα στης αιωνιότητάς μου τον ουρανό, ένα καρδιοχτύπι ερωτικό μες στα κατακτημένα στήθη. Αδύνατον να πέσω από κει ψηλά. Έχοντας αγαπήσει την αγάπη. Στην πραγματικότητα, το φως με θαμπώνει. Έχει μείνει μέσα μου αρκετό που να μπορώ να βλέπω τη νύχτα, όλη τη νύχτα κάθε νύχτα.

Όλες οι παρθένες δεν είναι το ίδιο. Κάθε μια τους είναι διαφορετική. Ονειρεύομαι πάντοτε μια παρθένα.

Στο σχολείο τη βλέπω να κάθεται στο μπροστινό μου θρανίο. Φοράει μαύρη ποδιά. Όταν γυρίζει το κεφάλι της να με ρωτήσει κάτι, τόσο πολύ σαστίζω μπρος στ’ αθώα μάτια της, που εκείνη νιώθοντας την ταραχή μου με συμπονάει, γέρνει και μου κάνει χάδια με τα απαλά της χέρια.

Είναι πάλι φορές που μ’ αφήνει. Ανεβαίνει σ’ ένα καράβι. Μοιάζουμε ξένοι, όμως η νεότητά της είναι τόσο απέραντη που το φιλί της δεν με αιφνιδιάζει καθόλου.

Αν τύχει να αρρωστήσει κάθομαι και κρατάω το χέρι της ώρες ολόκληρες, ως το θάνατο, ως την ώρα που θα ξυπνήσω. Αν είναι πάλι να συναντηθούμε, τρέχω γρήγορα να τη βρω μήπως κι ως να φτάσω, άλλες σκέψεις με συνεπάρουν κι απολησμονηθώ.

Έτσι κάποτε θα ‘φτανε το τέλος του κόσμου, αλλ’ εμείς δεν θα ξέραμε τίποτε για την αγάπη. Τα χείλη μου τα αναζήτησε πάντοτε γέρνοντας το κεφάλι αργά, χαϊδευτικά. Κείνη τη νύχτα πίστεψα πώς θα καταφέρω να την τραβήξω πάλι στο φώς.

Κι είναι από τότες πάντοτε η ίδια ομολογία, η ίδια νεότητα, τα ίδια καθάρια μάτια, η ίδια αυθόρμητη κίνηση των χεριών γύρω απ’ τον λαιμό μου, τα ίδια χάδια, η ίδια αποκάλυψη. Αλλά δεν είναι ποτέ η ίδια γυναίκα.

Στα χαρτιά που μου ρίξανε, μού ‘πανε πως θα τη συναντήσω στη ζωή, όμως χ ω ρ ί ς π ο τ έ ν α τ η ν α ν α γ ν ω ρ ί σ ω. Έχοντας αγαπήσει την αγάπη."

Paul Eluard

Αναζήτησα πολλά χρόνια τη Ντάμα Καρρό στη ζωή μου.
Επειδή είναι μεγάλη ιστορία θα την αφήσουμε για τις κρύες νύχτες του χειμώνα...

Τη βρήκα όμως στη μεγάλη οθόνη. Μέσα στις σκοτεινές αίθουσες. Πέρασα μαζί της υπέροχες βραδιές. Με ταξίδεψε σε μέρη μακρινά και τοπία εξωτικά. Άλλαζε συνεχώς μορφή αλλά δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Belle de jour
Luis Bunuel (1967)

Αναζήτησα με τη Σεβερίν το "σκοτεινό αντικείμενο του πόθου". Ο Μπουνιουέλ, επαναστατικός για την εποχή του, ξετίναζε τις συμβάσεις της αστικής τάξης, απελευθέρωνε την επιθυμία και το όνειρο. Η Κατρίν Ντενέβ με ταξίδευε στην επιθυμία και το όνειρο.

Die Ehe der Maria Braun
Φασμπίντερ 1978

"Η ιστορία της Μαρίας Μπράουν, μιας γυναίκας με αυτοπεποίθηση και συνέπεια στη δουλειά και στον έρωτα, που αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι της ζωής ακολουθώντας τους αντρικούς κανόνες, δεν χαρακτηρίζει μόνο ένα άτομο αλλά μια ολόκληρη εποχή"

Η Χάνα Σιγκούλα, η μούσα του Φασμπίντερ με το χαμόγελο της Παναγίας και την εκθαμβωτική ομορφιά με έκανε πολλές στιγμές να πιστέψω ότι ήταν η Ντάμα Kαρρό.

In the mood for love

Kar Wai 2001

Το αριστούργημα του Kar Wai.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η απαγορευμένη αγάπη.

Η Maggie Cheung μού έμαθε ότι -σε αντίθεση με το πληθωρισμό της εποχής μας- μπορείς να φτάσεις στον έρωτα μέσα από το ελάχιστο. Με ένα βλέμμα, ένα νεύμα, έναν υπαινιγμό. Όσο παραμένει ανεκπλήρωτος, τόσο κραυγάζει εκκωφαντικά κάτω απ’ τη σιωπή.

The Postman always rings twice
Bob Rafelson (1981)


Εκτός από το ωραίο βιβλίο του James M. Cain που εκδόθηκε το 1934, για την εκπληκτική σκηνή με τον Τζακ Νίκολσον και τη Τζέσικα Λανγκ. Νόμισα για μια στιγμή ότι πάνω στο τραπέζι του ερωτικού πάθους είδα τη Ντάμα Kαρό. Αλλά όχι μόνο γι΄ αυτό: Γιατί η πίσω από την ηθοποιό υπάρχει μια πραγματική γυναίκα:

«Δεκαετία του '60. Στο Σόχο. Τότε που όλα ξεκινούσαν να συμβούν. Η μυρωδιά του καλοκαιριού στη Ν. Υόρκη, στους δρόμους, παντού. Εκεί, μέσα σε αυτές τις μυρωδιές, άνθησε η ζωή μου, ζωντάνεψε. Μέσα σε αυτές τις μυρωδιές αισθάνθηκα για πρώτη φορά τις δυνατότητες των πραγμάτων γύρω μου. Μετά, Μάης του '68 στο Παρίσι. Από παντού εμφανίζονται φοιτητές με υπέροχες ψυχές. Το ομορφότερο πράγμα που είδαν τα μάτια μου σε αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι υπέροχος όταν ζει μέσα στην επανάσταση. Είναι άλλος.»

Ολόκληρη η συνέντευξη είναι εδώ:

Η αυτοκρατορία των αισθήσεων (1978)

Τα αριστούργημα του Ναγκίσα Οσίμα.
Το απόλυτο πάθος, που αψηφά όλα τα εμπόδια. Ο αχαλίνωτος αισθησιασμός. Ο παράφορος έρωτας που σπάει όλα τα όρια και οδηγεί στο θάνατο. Ο έρωτας που παύει να είναι παιχνίδι. Όταν εκείνο το χειμώνα την είδα στην «Ιφιγένεια» γινόταν προσκύνημα. Ουρές έξω από τον κινηματογράφο. Eiko Matsuda, η Nτάμα Kαρό που φοβήθηκα αλλά με γοήτευσε.

In the Realm of the Senses

Μαύρη Ντάλια
Brian de Palma, 2006



Φωτιά και πάγος.
Η Σκάρλετ Γιόχανσον -μια νέα Μέριλυν Μονρόε- συντηρεί τα όνειρα του Μπράϊαν ντε Πάλμα και του Τζέιμς Ελροϋ αλλά και τα δικά μου. Συντηρεί όμως και τη φωτιά της ελπίδας. Η Nτάμα Kαρό ίσως να υπάρχει ακόμη.